Yine gecemi bölüyorsun yalnızlık yine ıssız bir gecede dolup taşan sessizliğin var.
Kimin sessizliği bu kulaklarımdaki sağır ediyor beni.
Kimi kimsesi yok mu bu yalnızlığın bir soranı arayanı özleyeni yok mu bir vuslatı yok mu?
Her güzel şeyin bile bir sonu varken neden yalnızlığın sonu sonsuz bitip tükenmez
Her tanıdığım insanla bir adım daha yaklaşıyorum ona
İnsanlar hayatıma şuursuzca ve izinsiz yığıldıkça koşuyorum resmen ona
Sessizlikte buluştuğum yalnızlık hem şifam hem yaram oluyor insanlardan kaçtıkça

Oysa bir ömrünü sessizlikte geçiren ne çok ağaç ne çok nehir ne çok toprak var.
Keşke insan sessiz bir yalnız yerine bir ağaç olsaydı.
Gövdesine  dayananlara güç verirdi, yapraklarına yaklaşanların ciğerlerine yeni bir yaşam verirdi.

Ne zaman yalnız kalsam biri gelir yalnızlığını benimle paylaşır, anlatır, yakınır, ağlar sonra o çeker gider ama yalnızlığı benimle kalır bende çoğalır.
Cami avlusuna atar gibi bir yalnıza atı verir yalnızlığını ve sen onu yetim bırakamazsın diğer yalnızlıklarına eklersin zerre korkmadan cesaretle sahiplenirsin.

Oysa ne çok şey var sahiplenmeyi bekleyen dimi?
Bir çocuğu , bir yüreği, bir evi , bir çiçeği, bir adamı, bir anneyi, bir ceketi sahiplenmek varken sen gider onu sahiplenirsin.

Oysa ne çok şey var sahiplenmeyi beklemeyen dimi?
Korkular, kaybedişler, azalışlar, vazgeçişler, esaretler, hatalar, vedalar ama insan gün gelir onları bile sahiplenir.

Şu hayatta en sahipsizin bile bir sahibi çıkıp gelebilir.

Ya yalnızlık?

Yalnızlığın sahibi faali meçhul gün gelir herkes sahiplenebilir gün gelir herkes sahipsizlendirebilir

Peki ya insan?

Yalnızlığa her adım yaklaşan da insandır, ona insanları yaklaştıran da yine insandır.
Bahar Baltacı